تبليغاتX
چشم به راه

چشم به راه

اينچا آسمان ابريست آنجا را نمي دانم اينجا شده پاييزو آنجا را نمي دانم اينجا فقط

من در اين تاريكي                                                                                                                        فكر يك بره ي روشن هستم                                                                                                                                              كه بيايد علف خستگي ام را بچرد                                                                                           من در اين تاريكي امتداد تر بازوهايم را                                                                                                                                         زير باراني مي بينم كه دعا هاي نخستين بشر آن را تر كرد                                                            من در اين تاريكي در گشودم به چمن هاي قديم                                                                                           به طلايي هايي كهبه ديوار اساطير تماشا كرديم                                                                                                                                      من در اين تاريكي   ريشه ها را ديدم                                                                                                                                             وبراي تبه ي نورس مرگ آب را معني كرد

+نوشته شده در دوشنبه 9 اردیبهشت1387ساعت1:13توسط مرجان | |

   سرود زهر                                                                                                          مي مكم پستان شب را                                                                                                        وز پي رنگي  به افسون تن نيالوده                                                                                                    چشم پر خاكسترش را با نگاه خويش                                                                                                                     مي كاوم                                                                                               از پي نابودييم ديريست زهر                                                                        مي ريزد                                                                                                   بر رنگ هاي خود اين جادوي                                                                            بي  آزرم                                                                                                  تا كند آلوده با آن شير                                                                                                              پس براي آن كه رد فكر او را گم كند                                                                                                      فكرم         مي كند رفتار با من نرم ليك چه غافل !                                                                                                                                                                                                                                نقشه هاي او چه                                                                                         بي حاصل                                                                                             نبض من هر لحظه مي خندد به پندارش                                                                                                                                             او نمي داند كه روييدست                                                                         هستي من در منجلاب زهر                                                                             و نمي داند كه من در زهر مي شويم                                                                                                                                                                                پيكر هر گريه و خنده                                                                                                        در نم ذهر است كرم فكر من زنده                                                                                                                 در زمين زهر ميرويد شعر من 

+نوشته شده در جمعه 9 فروردین1387ساعت23:17توسط مرجان | |